Boek
Nederlands

Ik wou

Ingrid Godon (illustrator), Toon Tellegen (auteur)
+1
Ik wou
×
Ik wou Ik wou
Doelgroep:
Vanaf 9-11 jaar
Genre:
Ingrid Godon maakte voor deze uitgave een reeks portretten. Toon Tellegen liet zich door de portretten inspireren en schreef er korte teksten bij.
Onderwerp
Portretten, Gevoelens
Titel
Ik wou / portretten door Ingrid Godon ; met teksten van Toon Tellegen
Illustrator
Ingrid Godon
Auteur
Toon Tellegen
Taal
Nederlands
Editie
1
Uitgever
Tielt: Lannoo, 2011
90 p. : ill.
ISBN
9789020996432 (hardback)

Besprekingen

Ze zijn wat ze zijn

Crisis of niet, de Sinthysterie en de graaicultuur blijven ongenaakbaar overeind. In deze verwarde tijden, waar het zo vaak om 'hebben' draait, verrassen tekenaar Ingrid Godon en schrijver Toon Tellegen met een uitgepuurd en intrigerend boek over 'zijn'.

De ironie wil dat dat boek als titel Ik wou meekreeg: 33 portretten zijn het, van kinderen vooral, ook baby's en peuters, maar ook van enkele mannen en vrouwen, een jonge matroos, een boefje... Los van leeftijd en geslacht zijn het vooral sprekende gezichten van mensen: ze kijken je strak en ernstig aan, nors bijna, soms een tikje verontrustend, altijd indringend.

Ingrid Godon is een gevestigde naam in de wereld van het prentenboek en de kinderliteratuur. Actief sinds 1981 maakte ze furore met haar illustraties voor Wachten op matroos, waarmee ze een Gouden Griffel én Boekenpauw won, Kleinvader of de Nellie en Cesar-reeks. Met Ik wou breekt ze met haar traditie van lachende, vrolijke kindergezichten in warme kleuren: "Ik wilde iets anders doen", vertelt Godon op gedempte toon in een zaal van het museum M, waar haar portretten nu ook waardig aan de muur prijken. "Eigenlijk lag dit allang te sluimeren in mijn 'kelder', mijn onderbewustzijn. Als kind al was ik enorm gefascineer…Lees verder

Welkom in mijn hoofd

Toon Tellegen en illustratrice Ingrid Godon leveren met Ik wou het ideale geschenkboek af. Herkenbaar én verrassend.

Het ideale geschenkboek is een boek dat je telkens opnieuw kan ontdekken. Een boek vol verrassingen dat je niet in een ruk uitgelezen hebt, maar dat zich laagje per laagje laat ontrafelen. Zo'n boek is Ik wou.

De aanleiding voor het boek was een tentoonstelling met portretten waar Ingrid Godon enkele jaren geleden veel lof voor ontving. Sindsdien heeft ze zich verder in de portretkunst verdiept. Bij het brede publiek mag Godon dan vooral bekend zijn van Nellie en Cezar, liefhebbers van kinderboeken kennen haar als een illustratrice die op bijzonder tedere wijze families en dieren schetst, en die filosofische thema's mooi in beeld kan brengen.

Met de portretten richt Godon zich ook naar een ouder publiek. In de inleiding bij Ik wou vergelijkt Annemie Leysen ze met foto's uit de jaren 1930. Telkens word je aangestaard door een paar ver uiteenstaande ogen, op de mond van de figuren is geen zweem van een glimlach te bespeuren.

Auteur Toon Tellegen werd ingeschakeld om…Lees verder

Je kent ze wel, de mensen die Ingrid Godon in Ik wou geportretteerd heeft. En je kent ongetwijfeld ook de gedachten en gevoelens die ze bij Toon Tellegen opriepen. Twijfel en verlangen, en ook onverzettelijkheid.
‘Echte ondoorgrondelijkheid is zeer zeldzaam’, zegt een van de personages. Deze jongen staart je recht in het gezicht, de lippen beslist gesloten. Ondoorgrondelijkheid is een hoofdkenmerk van Ik wou. Zoals de meeste in dit boek is dit een portret als uit een oud fotoalbum: keurig, maar met enige reserve geposeerd. Een opzet waarbij een zekere distantie te verwachten is, en de gezichten hebben bovendien iets vreemd onaanraakbaars. Tegelijk leggen ze het wezenlijke van elke persoonlijkheid bloot.
Kwetsbaarheid is een ander gemeenschappelijk kenmerk. Het zijn veelal zachte, fragiele figuren en ook al zien ze er soms wat robuuster uit en geven ze in hun formulering blijk van pragmatisme — ‘Ik wou dat ik altijd een alibi had’ —, hun wens houdt eerder verlan…Lees verder
De portretten van Ingrid Godon hebben weinig met realisme gemeen. Ze verwijzen niet naar een model, maar roepen met behulp van haar schilderkunst en de vaste elementen (zoals ver uit elkaar staande ogen; een inzoomen op het volle gezicht) van haar uitbeelding, bepaalde gevoelens op bij de toeschouwer. Het blijft allemaal erg poppetjesachtig, maar Toon Tellegen werd er door geïnspireerd tot naar poëzie neigende teksten die de portretten (meestal) laten spreken: 'Als ik er goed over nadenk, vind ik het / eigenlijk heel raar dat ik ik ben. / Ik had toch net zo goed iemand anders kunnen zijn? / Of iets anders? / Als ik in een bos ben en naar mieren kijk, die / door elkaar heen krioelen, denk ik vaak: die mier, / daar, die had ik ook kunnen zijn. […]' Sterk verbonden met het beeld, het portret, lijken deze teksten niet, of misschien zijn de portretten zo weinig dwingend en zo receptief dat ze elke verbale interpretatie wel kunnen verdragen of opslokken. Ingrid Godon heeft een beeldende 'me…Lees verder

Ik wou

Een boek zo mooi en intrigerend dat je bang bent om het open te doen en met je eigen woorden te omvatten, want er zijn niet genoeg woorden, niet de juiste, om dit boek gepast te beschrijven.
Dat gevoel had ik toen ik 'Ik wou' voor het eerst vastnam. Wat een ongelooflijk mooi vormgegeven, geïllustreerd en geschreven boek. Veel meer dan een boek nog is het een familieportret. Geïnspireerd door de klassieke portretten van vroeger waarbij iedereen ‘op zijn zondags’ gekleed wat star in de camera staart, ‘omdat het moet’, ging Ingrid Godon aan de slag. Ze is een echte observator en slaagt erin om zulke gezichten te tekenen die zo kijken dat ze een blik terug letterlijk afdwingen. Grote, ronde hoofden, weinig haar maar veel huid en ogen die een beetje vreemd ver uit elkaar staan.
Elk ‘personage’ kreeg een naam, ook weer ingefluisterd door een ouderwetse familiedatabank van ouderwetse namen: Leon, Alice, Susanne, Franz, …
Elke prent, een verhaal op zich, werd vergezeld van k…Lees verder

Over Ingrid Godon

Ingrid Godon (Wilrijk, 29 augustus 1958) is een Belgische illustrator van kinderboeken.

Leven

Godon heeft geen echte opleiding illustreren gehad. Ze volgde een opleiding etalage aan de Stedelijke voor Schone Kunsten in Lier. Haar leraar, Rik van den Brande (zelf illustrator), stimuleerde haar om in de richting van illustreren verder te gaan.

Werk

Godon begon in 1981 met werken voor schoolboeken en -tijdschriften zoals Dopido. Naar eigen zeggen heeft ze daar het vak geleerd. Ze bleef dit werk ongeveer 20 jaar lang doen. Na een tijdje wilde ze echter meer en kreeg ze geleidelijk aan steeds meer opdrachten voor kinderboeken. Het bekendst is ze ondertussen met haar Nellie & Cezar-boekjes, waar ook tekenfilms van gemaakt zijn.

In 2000 verscheen Wachten op matroos, waarvan Godon het verhaal bedacht had en illustreerde en waar André Sollie de tekst bij schreef. Dit boek beteken…Lees verder op Wikipedia

Suggesties