Boek
Nederlands

Het leven in tijden van vrede

Francesco Pecoraro (auteur), Els Van Der Pluijm (vertaler), Hilda Schraa (vertaler)
Tijdens een vertraagde vlucht overdenkt een bouwkundig ingenier zijn leven als naoorlogse babyboomer.
Onderwerp
Italië ; 1945-
Titel
Het leven in tijden van vrede
Auteur
Francesco Pecoraro
Vertaler
Els Van Der Pluijm Hilda Schraa
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Italiaans
Oorspr. titel
La vita in tempo di pace
Uitgever
Amsterdam: Wereldbibliotheek, © 2017
494 p.
ISBN
9789028426986

Besprekingen

Verrukkelijke doodsreutel van een doemdenker

In de 500 pagina's van zijn romandebuut laat Francesco Pecoraro (1945) krap 12 uur verstrijken in gezelschap van een nurkse zestiger. Dat is nogal wat, maar wie zich laat meevoeren door de maniakale vertelkunst, is definitief verkocht.

Ze hebben iets onweerstaanbaars, de sakkerende, gedesillusioneerde, misantropische hoofdpersonen die je met zalvende regelmaat tegenkomt in de wereldliteratuur, de angry elder men, de Statlers en Waldorfs van de letteren - Remco Camperts Somberman, Svevo's Zeno Cosini, de schilder Strauch uit Vorst van Thomas Bernhard. Het leven heeft hun vooral ontluistering gebracht, hun medemensen zijn de hel, de wereld gaat naar de bliksem en alles wordt in rap tempo minder, niet in de laatste plaats hun eigen lichaam, dat inmiddels de autonomie heeft uitgeroepen en doet waar het zin in heeft, uitdijen, verweken, uithangen...

Ingenieur Ivo Brandani, verteller uit de roman Het leven in tijden van vrede, het - rijkelijk late - romandebuut van Francesco Pecoraro (1945), is ook verre van een fuifnummer. Of zoals hij zelf zegt: hij lijdt aan IMS, het Irritable Male Syndrome. Dat treft mannen op leeftijd, mannen die schrikken als ze in de spiegel …Lees verder

Leven in puin

Debutant Francesco Pecoraro laat een man wachten en zijn leven overpeinzen. Dat levert een verbrokkeld portret vol mislukkingen op, een geschiedenis die – niet geheel toevallig – gelijkloopt met die van West-Europa.

Luchthavens zijn de aardse versie van het vagevuur: straks mag je naar de hemel, maar eerst moet je in deze gematigde hel van staal en glas je straftijd uitzitten. Ook de bijna-zeventigjarige Ivo Brandani zit gevangen in het limbo van de transitzone. Zijn vliegtuig naar Sharm-el-Sheikh heeft vertraging, doch geen nood: er is Temesta, een krant en de tuimelende gedachten in zijn hoofd. Terwijl hij in een krap kuipstoeltje de toeristenmassa observeert, overdenkt hij zijn lange leven.

Altijd een buitenstaander geweest, Brandani. Een tweederangsfiguur: niet krachtig genoeg om op te komen tegen zijn strenge vader, te laf om zich aan te sluiten bij de revolutionaire studentenbeweging aan de universiteit, niet intelligent genoeg om zijn studie filosofie af te werken en uit gemakzucht besluit hij dan maar om braaf ingenieur te worden. En ook in zijn beroepsleven oogst hij weinig succes: nooit zal hij een gebouw ontwerpen, nooit zal hij …Lees verder

De filosofisch aangelegde 69-jarige ingenieur Ivo Brandani, die werkt als coördinator van een constructiebedrijf, kijkt tijdens een vertraagde vlucht terug op zijn leven als buitenstaander. Hij wordt verscheurd tussen de commerciële eisen van werk, (het verraad van) zijn idealen en zijn vrijheidsstreven (motto ‘Ik ben anders, jullie krijgen me nooit.’). Hij wordt iemand die nergens anders meer in gelooft dan in ‘zelf in leven blijven in de best mogelijke omstandigheden’. Zijn meanderend, steeds verder terug in de tijd gaande betoog, met tussen bezieling en frustratie pendelende uitweidingen over esthetiek en de functionaliteit of de afname van kwaliteit, wordt op zijn Knausgaards opgediend in een mengeling van verteller en innerlijk debat. Het decor is het naoorlogse Italië, inclusief familiespanningen, geile Italiaanse zomers, studentenprotesten, bureaucratische machtsspelletjes en filosofische terzijdes. Dit boeiend zelfonderzoek in de debuutroman van de Italiaanse schrijver (1945, …Lees verder

Verslavend debuut van laatbloeier

Indrukwekkend leidt Pecoraro de lezer door zeventig jaar Vrede.

Deze indrukwekkende eerste roman van laatbloeier Francesco Pecoraro zul je niet in eerste instantie voor het verhaal lezen. Zijn verslavende aantrekkingskracht zit vooral in de bruisende, eindeloze stroom woorden, beelden en gedachten. Pecoraro's literaire referentiepunten vinden we dan ook in de groten van het modernisme: Svevo, Musil, Céline, en misschien bovenal Carlo Emilio Gadda, de 'Italiaanse Joyce', wiens rabiate geest en stijl op veel pagina's doorschemeren. Net als Gadda creëert Pecoraro een verteller die een prikkelende kruising is tussen een technisch ingenieur en een amateur-filosoof met ontluisterende, nihilistische inzichten.

Ivo Brandani, geboren in het voorjaar van 1945 en inmiddels 69 jaar oud, is een gedesillusioneerde babyboomer. Op het vliegveld van de Egyptische badplaats Sharm-El-Sheikh, een anonieme 'niet-plaats' waar hij urenlang zit te wachten op zijn vertraagde thuisvlucht, ontvouwt Brandani ons zijn h…Lees verder