Terugblik op het jaar 1963, waarin de schrijfster (1940- ) als jonge studente ongewenst zwanger raakte.
Onderwerp
Abortus, Ernaux, Annie
Titel
Het voorval : novelle
Auteur
Annie Ernaux
Vertaler
Irene Beckers
Nawoord
Marja Pruis
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
L'Evénement
Editie
Derde, gewijzigde druk
Uitgever
Amsterdam: Uitgeverij De Arbeiderspers, 2022
99 p.
ISBN
9789029545822 (paperback)

Andere formaten:

Besprekingen

Een vrouw, binnen en buiten zichzelf

Na het succes van De jaren verschijnen nu nog drie boeken van Annie Ernaux in vertaling. Stuk voor stuk zijn ze aangrijpend, persoonlijk en goed geschreven.

In Meisjesherinneringen schrijft Annie Ernaux (1940) over de eerste man met wie ze in bed is beland. En dat hij waarschijnlijk, en gelukkig maar, geen enkele herinnering aan haar bewaart. 'Ongelofelijke wanverhouding tussen de invloed op mijn leven van twee nachten met die man en mijn nietige aanwezigheid in het zijne. Ik benijd hem niet, schrijven doe ík.'

Het zijn strijdlustige woorden, van iemand die het tot dan toe moeilijkste boek in haar leven aan het schrijven is. Want ze had het 18-jarige, stompzinnige kind dat ze toen was het liefst willen vergeten. Maar ze kan niet anders, schrijft Ernaux, die herstelde van borstkanker, voordat ze aan het eigenlijke verhaal begint. 'Het idee dat ik zou kunnen doodgaan zonder te hebben geschreven over het meisje dat ik al vroeg 'het meisje van '58' heb genoemd, achtervolgt me.' Dan zal wat ze heeft meegemaakt voor niets zijn geweest. Vergelijkbare verklaringen voor haar schrijfdrang staan aan het begin van twee andere boeken …Lees verder

ANNIE ERNAUX Het voorval

*****

Een vrouw gaat naar het ziekenhuis om er het resultaat van haar aidstest te horen te krijgen. Die is negatief – opluchting alom – maar het bezoek herinnert haar aan het ‘voorval’ uit de titel: meer dan 35 jaar eerder, abortus was wettelijk nog niet toegelaten in Frankrijk, raakte ze ongewenst zwanger. Wat ze nu wil, is ‘in alle eerlijkheid de confrontatie aangaan met dat onvergetelijke voorval’. Ernaux keert terug naar 1963, om een precies relaas van de feiten te geven, en om na te gaan tot welke ervaringen, gevoelens en gedachten de gebeurtenis aanleiding heeft gegeven. Zonder enige zweem van sentiment onderzoekt ze in het schrijven wat deze ‘dwars door het lichaam herleefde ervaring’ haar ‘heeft opgeleverd’. Juist door de koudbloedige, zakelijke blik op zichzelf en op haar herinneringen (ze wil ‘weerstand bieden tegen de lyriek van de woede of de pijn’) slaagt ze erin elke lezer, ook de mannelijk…Lees verder

Het voorval ****

Eerste zin. Ik stapte uit bij Barbès.

 

 

In de herfst van 1963 gaat Annie Ernaux naar bed met de jongen P., met wie ze verder geen relatie wil. Tot haar ontstentenis blijkt ze nadien zwanger: ‘Ik dacht dat er nooit enig verband zou bestaan tussen seks en iets anders.’ Ernaux, op dat moment een literatuurstudente die wil ontsnappen aan het arbeidersmilieu van haar ouders, beslist meteen dat ze het kind niet wil houden. Maar wat te doen? Abortus is illegaal in Frankrijk. Zelfs wie een zwangerschapsonderbreking adviseert, kan voor de rechter gedaagd worden. Wat volgt, is een gruweltocht langs onwillige artsen en fluistergesprekken met vrouwen die misschien wel, ooit eens, bij een engelenmaakster langs zijn geweest. In Het voorval beschrijft Ernaux op ontluisterende wijze hoe een jonge vrouw het clandestiene circuit in wordt gedreven. Zonder een greintje zelfbeklag maakt ze het proces van een misogyne maatschappij die haar zelfbeschikkingsrecht weigert te erkennen, een problematiek die helaas ook nu nog schrijnend…Lees verder

Na De schaamte (Li 1998, p. 363), het verslag van een traumatische zondagmiddag in 1952 waarop haar vader haar moeder wilde vermoorden, komt Annie Ernaux met een nieuwe, literair gekleurde getuigenis over een ongewilde zwangerschap, waar ze, als 23-jarige studente in Rouen, tien jaar later mee geconfronteerd werd. Het boekje is het bijna klinische verslag van de schaamtevolle zoektocht om 'het ding', zoals zij het consequent blijft noemen, te laten wegdoen. Gedurende die enkele maanden, tussen oktober '63 en januari '64, zal haar leven er totaal door worden beheerst. Al snel merkt ze dat "meisjes die een abortus wilden, niet pasten in het morele kader van die tijd". Ze staat er uiteraard helemaal alleen voor -- de naam van de student die haar kortstondige partner was, is haas -- en het is pas als ze een vrouw ontmoet die eenzelfde lijdensweg heeft ondergaan, dat ze het adres krijgt van een engeltjesmaakster in Parijs, die haar tegen fikse betaling zal 'helpen'. Voordien had ze …Lees verder
Terugblik op het najaar 1963, waarin de schrijfster (1940), studerend te Rouen, ongewenst zwanger was geraakt en op zoek ging naar een toen nog illegale abortus. Om die last uit het verleden van zich af te schrijven en geordend op te bergen zoekt zij in haar geheugen naar de beelden, ervaringen en gevoelens van die jonge vrouw van 23 uit een bescheiden milieu die zij toen was. Het sociale en morele spanningsveld is ingehouden verwoord. Een conformistische tijd nog, die zijn zekerheden koesterde. Is die sfeer tot op zekere hoogte nog oproepbaar, haar eigen emoties blijken dat nauwelijks. Deze sobere registratie, gespiegeld aan haar hier en nu, van een "van begin tot eind dwars door het lichaam doorleefde ervaring" resulteert niettemin in een krachtige existentiële belijdenis. Verzorgde pocket; kleine druk.

Over Annie Ernaux

CC BY-SA 3.0 - Foto van/door

Annie Ernaux (Lillebonne, 1 september 1940) is een Franse schrijfster.

Biografie

Annie Ernaux bracht haar kindertijd door in Yvetot, Normandië. Ze groeide op in een onbemiddeld milieu, haar ouders waren eerst arbeiders, later kleine middenstanders. Ze studeerde romanistiek aan de Universiteit van Rouen. Vanaf begin jaren 70 werkte ze als docente op middelbare scholen, nadien bij het Centre National d'Enseignement à distance.

Vrijwel al het werk van Ernaux is autobiografisch van aard. Haar eerste roman, Les Armoires vides (De lege kasten), uit 1974, gaat over haar Normandische kindertijd, haar tweede, Ce qu'ils disent ou rien (1977), over haar adolescentie, haar derde, La femme gelée (De bevroren vrouw), uit 1981, over haar huwelijk. In 1984 kreeg ze de Prix Renaudot voor La Place (De plek), waarin de maatschappelijke stijging van haar vader centraal staat. Ook schreef …Lees verder op Wikipedia