Het boek van Bjorn Soenens, De lengte van de oceaan, gaat over mensen. De VRT-journalist noemt het zelf zijn magnum opus. Via de vele persoonlijke ontmoetingen krijgen we een inkijk in de vele problematieken van Amerika: de verschrikkelijk tekeergaande narcotica-verslaving, de obesitas-epidemie, de slechte gezondheidszorg, het gebrekkige sociale vangnet, de wapenproblematiek en de vele schietpartijen, het in de slavernij diepgewortelde racisme, de mangelende infrastructuur, enz. De American Dream is voor veel mensen eerder een nachtmerrie. Hij is streng voor zijn collega-journalisten die op sensatie belust zijn, eerder dan de broodnodige reportages te maken om te weten te komen waarom mensen stemmen voor meer radicale kandidaten. Hij is ook streng voor politici die eenvoudige oplossingen beloven voor complexe problemen. Als het te mooi is om waar te zijn, is het dat ook. Björn Soenens heeft een haat-liefdeverhouding met Amerika. Hij spreekt in zijn boek ook over het gemis van zijn familie die een lengte van de oceaan van hem verwijderd zijn. De afscheidsbrief aan zijn vader is heel ontroerend. Of hij Vlaanderen mist in New York? Eerder dan op een plaats leeft hij in zijn hoofd en in zijn hart. Hoewel er in Vlaanderen veel geneut, gezeurd en geklaagd wordt is het hier bijlange na zo slecht nog niet. Dat besefte ik bij het dichtslaan van dit boek maar al te goed.
De lengte van een oceaan : stemmen en stemmingen in Amerika
Björn Soenens
Journalistiek verslag van een reis door de hedendaagse VS en van gesprekken met inwoners over uiteenlopende onderwerpen die het land verdelen.
Bekijk in catalogus